Met een enorme grijns en ietwat waterige ogen

Vandaag precies drie weken geleden zagen we hem (of haar) voor het eerst. Wauw, wat was dat spannend! Er verscheen een klein springerig 'dingetje' op de monitor en dat waren de eerste beelden van ons kindje. Meteen daarna werd een vervolgafspraak gemaakt voor de twaalf weken echo. Nu, drie weken later, was het dan zo ver...

Ze hadden ons bij de verloskundig al min of meer voorbereid op het feit dat het verschil tussen ruim negen en ruim twaalf weken, een behoorlijk verschil zou zijn. Daar was dan ook niets van gelogen! Voor onze ogen verscheen deze keer zoveel meer dan die 'springerige garnaal' van een paar weken geleden. Het was in 3 weken tijd enorm gegroeid en de contouren van een echt mensje bleken nu duidelijk zichtbaar.

Het was, net zoals bij de eerste echo, naar hartenlust aan het spartelen in mama's buik en het rekte zich zelfs even helemaal uit! Er waren armpjes en beentjes te onderscheiden en je zag naast de ruggenwervel, zelfs de kaken al. Opnieuw had ik pas na een paar minuten in de gaten dat ik met een enorme grijns en zelfs ietwat waterige ogen naar een televisiescherm stond te kijken.
Het maakt namelijk nogal wat in je los, zo'n klein mensje in wording.

Het kleintje is nu zo'n 6,5 centimeter groot, net zo groot als je duim ongeveer. Helaas is het nu best een tijdje wachten voordat onze volgende ontmoeting bij de twintig weken echo gepland staat. Maar liefst acht weken duurt het, totdat we 'het' weer zien en tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de foto en natuurlijk onderstaand filmpje...

Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...