Ze roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los

Het was het eerste concert in Ahoy Rotterdam onder het nieuwe dak en dus een klein historisch momentje. Daar waren we overigens helemaal niet mee bezig, want evenals vorig jaar vond er 'The Netherlands Military Tattoo' plaats, beter bekend als de 'Taptoe' waar verschillende militaire kapellen hun muzikale kunsten vertonen.

Ook nu was ik in gezelschap van Marc, Gaby en groot fan Sjaak en dit jaar was ook Janine mee. Geflankeerd door de twee dames liep Sjaak al zenuwachtig achter Marc en mij aan naar de ingang van het vernieuwde Ahoy, waar overigens de verbouwing nog gedeeltelijk in volle gang was. Door alle vernieuwingen waren er voor de 'licht-crew' ook meer mogelijkheden en die hadden zich dan ook lekker uitgeleefd, zo merkten we bij binnenkomst al op. We hadden echter iets mindere plaatsen dan vorig jaar, maar nog steeds absoluut geen verkeerd uitzicht en we waren al lang blij dat we niet de hele avond op de rug van de muzikanten hoefden te kijken.

Het was schitterend om alle militaire muziekgroepen, zo gedisciplineerd te zien spelen in combinatie met een soms onnavolgbare choreografie. Uiteraard kwamen de verschillende groepen weer uit diverse landen, waaronder onder andere Schotland, Australië en Suriname. De uitvoering van die laatste was niet zo strak en gedisciplineerd als de rest, maar bracht daarentegen het gehele Ahoy in beweging met hun swingende ritmes.
Overigens moest ik persoonlijk nog erg lachen toen in een van de groepen een meneer voor hi-hat stand fungeerde, door zijn bekkens voor zich uit te houden terwijl zijn collega daar op tikte. 'Wij drummers' hebben daar een hele mooie standaard voor, dus vanwaar al die moeite?

Enfin, we hadden het prima naar ons zin en vooral Sjaak ging helemaal op in de muziek, die af en toe bekend in de oren klonk. Zoals 'The Imperial March', de begin tune van Star Wars, die door een compleet en letterlijk leger aan muzikanten gespeeld werd, schalde erg gaaf door Ahoy.

Het meest bijzondere van deze avond vond ik het 'Top Secret Drum Corps' uit Basel, Zwitserland. Een zeventien-koppig team van (snare) drummers, geflankeerd door vlaggendragers, roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los en verzorgden een spetterende show (zie het filmpje onderaan deze blog), die eigenlijk veel te kort was.

Na deze traktatie waar we allemaal van smulden, kwamen alle groepen nog één keer bij elkaar en brachten ter afsluiten een gezamenlijke uitvoering ten gehore. De gehele hal stond vol en alles bij elkaar gaf dat dan ook een schitterend geluid.
De echte afsluiting was uiteraard voorbestemd aan een trompettist die, zoals we dat ook bij de dodenherdenking kennen, afsloot met het welbekende 'taptoe-signaal', gevolgd door het Wilhelmus wat door bijna het gehele Ahoy uit volle borst werd meegezongen.

Als bonus een filmpje waarin het 'Top Secret Drum Corps' uit het Zwitserse Basel een spetterende drumshow weggeeft, waar ik persoonlijk uiteraard erg van onder de indruk was!

Je bent nooit te oud om stevig te rocken

Ik kan me de laatste keer dat ik ze in vol ornaat live heb zien spelen nog goed herinneren. Ik greep nèt mis toen Cesar z'n stokken het publiek in smeet en dacht dat ik deze kans niet meer zou krijgen. Een jaar later kwam ik 'm echter opnieuw tegen en signeerde hij een paar stokken en nog niet zo heel lang geleden zat ik zelfs bij 'm thuis in de drumkelder!

Vanavond speelde de Earring weer in Ahoy en ik was blij verrast met het voorprogramma. Ik had nog nooit van 'The New Shining' gehoord, maar na vanavond vergeet ik ze niet gauw meer. Het leek af en toe een mix van U2 en Nickleback en ik moet zeggen dat ik zelden zo'n goed voorprogramma heb gezien. De mannen speelden heerlijke rock en hoewel de meningen over deze band in onze vriendengroep een beetje verdeeld waren, vond ik het erg prettig om naar te luisteren!

Daarna was het eventjes wachten op de mannen van Golden Earring. Zo stond Cesar's kit al de gehele tijd onder een doek op het podium, maar opeens gloeiden er twee bijzondere cirkels op in het donker...

De Earring kwam op en Cesar begroette ons staand vanaf zijn drumstel. Vanaf dat moment gaven de mannen zich voor de volle honderd procent en vlogen de vonken om ons heen. Dat je nooit te oud bent om stevig te rocken, dat werd vanavond maar weer eens bewezen!

Gitarist George Kooymans gaf nog een heerlijke solo prijs en gaf zich helemaal terwijl Cesar er een lekker ritme onder tikte. Bassist Rinus Gerritsen deed even later precies hetzelfde en ook Barry Hay leek niet te stopen als hij de microfoon of zijn gitaar in handen had. Hij pakte er zelfs af en toe een dwarsfluit bij, wat het geheel wel een leuke draai gaf.
Zo werd de Earring zelfs regelmatig bijgestaan door een saxofonist die zorgde voor net dat beetje extra kleur. Janine en Noortje (beiden saxofoon-fan), konden hierdoor hun geluk niet op!
Uiteraard vergeet ik drummer Cesar Zuiderwijk niet. Ook hij sloeg bijna letterlijk de vonken van zijn drumkit af en zoals altijd heb ik heerlijk genoten van zijn energieke doch relaxt ogende drumsalvo's.

Helaas gaat zo'n leuke avond snel voorbij en moesten na in totaal iets minder dan 3 uurtjes rocken alweer de koude buitenlucht in. En tja... wie ze lief heeft laat ze dan krabben!

Als bonus, hoe kan het ook anders, de solo van Cesar!

Dream Theater, Progressive Nation 2009

Zo kom je er nooit en zo bijna iedere week wel een keertje. Was ik vorige week nog met Marc en Sjaak in Ahoy Rotterdam voor de Nationale Taptoe, zo was ik er vandaag samen met Jurien en Gerard voor een concert van een heel ander genre.

Vandaag stond Dream Theater op het programma, een vrij onbekende band bij het grote publiek als je het mij vraagt. Zelf luister ik eerlijk gezegd ook niet echt naar deze muziek, maar ik besloot om ze toch eens live te willen zien, want het zijn bijzonder goede muzikanten.
De mannen van Dream Theater spelen progressieve rock en maken erg melodieuze nummers die langer duren dan normaal. Een kort nummer duurt bij hen al gauw een minuut of 8 en ze zijn niet vreemd van nummers van 12, 16 of 19 minuten. Er is zelfs één nummer in hun reportoire dat 42 minuten duurt!

Het voorprogramma telde maar liefst drie bands. Zo zagen we eerst 'Unexpected' wat onbekend en een ongelooflijke herrie was. Wel bijzonder was de bassist met een (voor zover ik kan tellen) 9-snarige basgitaar die je niet vaak ziet. Saillant detail, de zangeres zong als een flinke kerel!
Daarna volgde 'Big Elf', ook een voor mij onbekende band maar zeker geen verkeerde muziek. Niet helemaal mijn genre, maar op een of andere manier kon het me best bekoren.
Als laatste voorprogramma volgde het beter bekende 'Opeth', die flink wat ruige muziek uit de speakers pompten en dat was ook te merken aan het publiek in de zaal, want de Die-Hard-Opeth-Fans drongen zich massaal naar voren en zo stond ik opeens tussen vieze langharige kerels die zich het speeksel uit de mond, bovenop mijn kale kop schreeuwden...

Enfin, uiteindelijk kwam daar dan de hoofdact, Dream Theater. De band waar ik vooral naartoe ben gegaan uit nieuwsgierigheid en de bijzondere drummer. Zijn drumkit schijnt namelijk nogal groot te zijn en hij heeft zelfs 2 krukjes waar hij af en toe tussen wisselt. Het gaat zelfs zo ver dat hij een persoonlijke assistent achter 'm heeft zitten die af en toe zijn handen afdroogt of zijn microfoon voor zijn neus schuift als hij de tweede stem zingt.

Toen het doek dan ook weg viel, viel mijn mond open van verbazing. Die drumkit was groot! En wat kon die Mike Portnoy drummen! De meest snelle dubbel-bass patronen die ik ooit had gehoord en onder andere de spetterende fills waren ongelooflijk strak en doordacht.
Mike's kit stond prachtig te glimmen in het licht en hoewel het leek of hij speelde of zijn leven er vanaf hing, zagen we via het videoscherm (dat af en toe een kijkje gaf vanuit een bijzonder goed gekozen hoek!) dat hij er nog steeds relaxt bij zat. Hij zong zelfs flinke stukken mee en dat moet je ook maar ff kunnen.
Je moet als drummer trouwens ook je speeksel wel eens kwijt en toevallig maakte ik precies op het juiste moment een foto, toen ook Mike van zijn overtollig vocht af moest!

Ik had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van Dream Theater. Dit kun je eigenlijk geen muzikanten meer noemen, maar behoren toch zeker in het rijtje van virtuozen.
Stuk voor stuk speelden ze bijzonder goed en gingen ook nog even allemaal apart van elkaar helemaal los. Zo liet onder andere toetsenist Jordan Rudess horen wat hij waard was en ging gitarist John Petrucci helemaal los tijdens zijn gitaar solo.
Alle solo's vloeiden naadloos in elkaar over en kwamen uiteindelijk allemaal weer perfect bij elkaar. Wat een band, want een optreden.

Hoewel ik inmiddels al 5 uur op mijn benen stond, vond ik het toch jammer toen de bandleden uiteindelijk toch afscheid kwamen nemen en hun optreden na de toegift toch écht ten einde was.
Gelukkig richtte Mike als laatste zijn dankwoord tot het publiek, dat uitzinnig was en erg goed mee deed vanavond.

Vanaf vandaag mag Mike Portnoy met recht worden toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete drumhelden! En ach, vooruit, nog één foto van Mike's ongelooflijk ruige drumkit!

Als bonus dan ook een filmpje waarin Dream Theater het nummer 'A Nightmare To Remember' ten gehore brengt. Ook heb ik nog een ander filmpje op mijn YouTube Channel geknalt, met het nummer Wither...

Nationale Taptoe 2009

Al jaren praat hij er over, maar ik kon er nooit over meepraten. Daar kwam vandaag echter verandering in, want ik besloot, net zoals Marc en Sjaak, de Nationale Taptoe eens te bekijken en wie kun je dan beter als gezelschap hebben, dan Marc en Sjaak zelf?

Zo haalde ik beiden vanavond thuis op en reden we naar voor mij volledig onbekende, maar wel gratis parkeerplaats nabij Ahoy. Daar wachtten we op Gaby en haar oom, die pardoes Ahoy voorbij reden.

Alles kwam gelukkig nog goed en zo liepen we eerst even over het terrein bij Ahoy, waar men aardig wat leger-tuig had opgesteld. Zo kon ik de F16 gewoon aanraken en had ik ook nog nooit een heuse tank van zo dichtbij gezien.

Toen we eindelijk compleet waren, zochten we onze stoelnummers op en maakten ons klaar voor de Nationale Taptoe 2009.
De Koninklijke Marechaussee nam de aftrap en er volgden vele bijzondere optredens. Zoals twee Amerikaanse militairen die bijzonder handig met hun geweer (inclusief bajonet) waren en er mee jongleerden alsof het niets was. Of wat te denken van dit korps, dat bekende nummers naspeelde en een heuse band achter zich hadden staan. We werden overigens niet alleen op mooie muziek getrakteerd, maar ook amusement stond hoog in het vaandel, zo bewezen deze bijzonder grappige clowns, die de lachers op hun hand kregen. Ook de 'doedelzakkers' uit Antwerpen waren bijzonder evenals sommige drumgroepen waar ik dan weer bijzonder in geïnteresseerd was. Of wat te denken aan deze mariniers die perfect synchroon marcheerden?

Over synchroon gesproken, de Aziatische afgevaardigden spanden de kroon. Zij gaven een perfecte show weg en lieten ons verbazen met hun donderende en kleurrijke trommels.
Helaas bleek vanaf dat moment de batterij van mijn camera leeg te zijn en heb ik dus geen foto's meer kunnen maken.
Uiteraard hebben we wel tot het einde toe ontzettend genoten en vooral Sjaak glunderde toen we Ahoy weer verlieten!

Als bonus dan ook een filmpje die een klein beetje laat zien wat je bij de Nationale Taptoe kunt verwachten. Volgend jaar weer?

Met 4 computers paraat om een fiasco te voorkomen

Al jaren geleden beloofden Keuf en ik elkaar de volgende keer dat punk-rock band Green Day in Nederland zou spelen er heen te gaan en nu 15 mei hun nieuwe album 21st Century Breakdown uitkomt, was ik al vol spanning of ze ook ons kikkerlandje aan zouden doen om hun nieuwe album te promoten. De tourdata lieten echter lang op zich wachten, tot vorige week...

Toen maakte Green Day bekend dat ze 16 oktober van dit jaar het Ahoy in Rotterdam aan zullen doen en dus zat ik vandaag, op de dag van de kaartverkoop, al vroeg achter de computer. Met de dramatische kaartverkoop van Metallica nog in mijn achterhoofd, waar we met 3 computers tevergeefs probeerden om kaartjes te bestellen voor het concert in Ahoy, zat ik vanochtend met 4 computers paraat en hoopte maar dat het fiasco zich niet zou herhalen. Zowel Keuf als Ellen kwam helpen met bestellen want Janine was al vroeg de deur uit gegaan voor een dagje shoppen met haar moeder en zus.

Gelukkig verliep de bestelling deze keer een stuk vlotter en hadden we binnen 10 minuten, 8 kaartjes besteld voor Keuf, Ellen, Addie, Jurien, Cor, Annemarie, Janine en mijzelf! Ellen was daar zelfs zó blij mee dat ze van blijdschap een nummertje Green Day drumde op mijn drumkit. Of was dat toch de muziek uit de computer die we hoorden?...

Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!

Tóch naar Metallica!

Uren heb ik samen met Jurien en zelfs met buurman Alfred achter de computer gezeten, in de hoop een kaartje te kunnen bemachtigen. We zaten al vroeg met onze handen aan het toetsenbord om bij de gelukkigen te kunnen zitten, maar we kwamen er iedere keer helaas en tot onze grote teleurstelling, niet doorheen. Niet voor het concert in België, niet voor het concert in ons eigen kikkerlandje. En dat terwijl de kaartjes een half uur na opening van verkoop, toen wij nog zaten te ploeteren om er doorheen te komen, al voor het 3-voudige bedrag op Marktplaats.nl werden aangeboden!

Ook een van de twee openingsconcerten voor het nieuwe album stond op ons verlanglijstje. Die werden in de O2 Arena in Londen en Berlijn gehouden, maar het bleek té onpraktisch en té duur van het goede.

Toch konden Jurien en ik het concert van Metallica in Ahoy of het Sportpaleis in Antwerpen maar niet los laten. Opnieuw hebben we enkele uren op internet gesurft en getwijfeld of we de dure kaartje toch niet zouden kopen, maar om €200,- tot €300,- voor een kaartje neer te tellen, dat normaal gesproken rond de €70,- kost, was ons toch nèt iets te veel van het goede.

Of toch niet? Want na goed zoeken, nadenken, onszelf voor gek verklaren en meerdere personen aangeschreven te hebben, heb ik uiteindelijk de juiste persoon kunnen vinden voor 2 kaartjes. Zij het tegen een ruime meerprijs, maar Jurien en ik gaan nu uiteindelijk toch het concert in Ahoy Rotterdam bijwonen! Daar zijn we natuurlijk dolgelukkig mee want we gaan nu eindelijk eens een live concert van de mannen meemaken.
Als het een beetje meezit hebben we nog perfecte plaatsen ook, want we hebben 2 stoelen in vak AF weten te bemachtigen en als ik zo eens op de plattegrond kijk en er vanuit ga dat bij deze tour het podium waarschijnlijk in het midden geplaatst is, zitten we perfect!

Tenminste het geld was overgemaakt, maar de kaartjes waren tot dusver nog niet ontvangen. Gelukkig kreeg ik vandaag via de aangetekende post, de 2 kaartjes opgestuurd en kunnen we ons dus nu officieel gaan verheugen op de "World Magnetic Tour '09" op 30 maart in Ahoy! Rock on!