Van San Francisco door Yosemite Nat. Park naar Mammoth Lakes

De rit viel met geen pen te beschrijven, laat staan met een toetsenbord te typen. Vandaag reden we de mooiste rit van onze reis tot nu toe.

We vertrokken vanochtend weliswaar met wat problemen vanuit San Francisco, maar de rest van de dag maakte dat ruimschoots goed. We wisten namelijk niet precies hoe we nu de stad uit moesten komen, want de Bay Bridge was afgesloten en dat was toch eigenlijk de hoofdader waar we overheen moesten en ook onze GPS bleef ons dat vertellen, ondanks dat ik vele highway's probeerde. Uiteindelijk zijn we gewoon ouderwets per kaart en vragen bij een benzinestation toch op weg naar Mammoth Lakes gegaan en reden allereerst over een gigantische brug van wel 12 kilometer lang. Daarna reden we over lange brede wegen die ons door de bergen voerde en uiteindelijk op een hele vlakke vallei bracht.

We stopten nog eens voor een broodje bij de Subway en wat drinken in te slaan voor onderweg. Daar kochten we ook zo'n handige coolbox van piepschuim, die we vulden met een zak ijsblokken, want dat kun je hier allemaal gewoon voor een paar dollar bij de supermarkt kopen.

Onze Kia bracht ons overal. Ondanks dat ik er een beetje mopperig over was, geef ik hem, nu na een flink stuk gereden te hebben, als nog het predikaat 'oké'. Zo bracht hij ons al snel bij een gigantisch meer waar men druk aan het watersporten was, en reed hij ons stijl de berg op, totdat we bovenaan even stopten, voor informatie over de waarschijnlijk afgesloten weg naar onze bestemming. Daar zagen we overigens nog een échte camper, want zo (en vaak nog mooier en luxer) rijden ze hier in Amerika rond. Vaak genoeg zie je er dan ook nog een personenauto achter hangen, die ze dapper achter zich aan slepen. Het is dan ook niet zo gek dat deze wagens ontzettend roken als ze optrekken en zo stond Janine, die juist de 'Fire Information' aan het checken was, kort daarna flink te kuchen.

Helaas lazen we (en dat hadden we ook al op de radio gehoord) dat 'Freeway 120' afgesloten was wegens bosbranden en dat was nou net de weg die ons door 'Yosemite Valley' zou leiden. We konden een omweg nemen, maar dat zou een aantal extra reisuren kosten en we moesten sowieso al ver reizen vandaag. We lieten dan ook maar, hoe jammer ook, Yosemite Valley voor wat het was en namen genoeg met de rest van 'Yosemite National Park'.
Onderweg zagen we nog een Eland en Emoe, ik weet het niet, maar erg goed ging het niet met 'm. Hij lag midden op de weg nog een beetje na te spartelen en Janine was zo confuus dat ze vergat een foto te maken. Een erg zielig gezicht, maar of hij nou lag te creperen omdat hij was aangereden of gewoon van een berg gestort was, bleef ons onduidelijk.

We stopten nog een keer bij een leuk winkeltje voor wat te eten en te drinken en reden verder door het bijzondere landschap. We hadden nog wel een keer zicht op de Valley, maar die stond dan ook vol rook en we zagen al grote stukken met verbrande bomen.
Hoewel we de gigantische bomen van soms wel 30 meter doorsnee door de bosbrand moesten missen, kwamen we alsnog voor Nederlandse begrippen, grote bomen tegen en genoten van de prachtige vergezichten en werden zelfs nog even romantisch...

Verderop zagen we fantastische rotspartijen afgewisseld met adembenemende natuur en werkelijk schitterende open vlakten, waar dan opeens weer een schattig meertje in tevoorschijn kwam.
Het werd al avond en de zon begon al te zakken en nam de temperatuur met zich mee. We zagen ook nog het gigantische 'Mono Lake' en reden niet veel later het karakteristieke 'Mammoth Lakes' binnen. Je waant je hier in Oostenrijk, want het is een echt wintersport gebied en er staan dan ook werkelijk schitterende huizen. Ook ons hotel, het 'Austria Hof' deed ons aan Oostenrijk denken en we keken zelfs zo op de stoeltjeslift, die in de winter tienduizenden mensen naar boven vervoeren.

Wij hadden echter alleen oog voor onze relaxte kamer en dito bed, en nadat we beneden in het restaurant allebei een heerlijke Wienerschnitzel burgemeester hadden gemaakt (zoals dat in een echt wintersport gebied ook normaal is) en ook nog een toost uit brachten op de rest van onze reis, vielen we al gauw in slaap op het heerlijke bed.

Morgen wellicht opnieuw een indrukwekkende reis voor de boeg, namelijk door een van de heetste plekken op aarde: 'Death Valley', dat ons uiteindelijk naar 'Las Vegas' zal leiden! We zijn benieuwd!

Als bonus een filmpje vanuit Yosemite National Park, vlak voordat we bij de foto met dat blauwe meer uitkwamen. Hier bevond zich een uitkijkpunt over bijzondere rotsformaties.

San Francisco en Alcatraz Island

Nadat ik eerst met mijn vader en later ook een fijn gesprek met mijn ome Leen had, begonnen we vandaag onze reis door San Francisco per stadsbus, om vervolgens op tramlijn F te stappen die ons naar de 'Fresh Market' (bij Pier 1) bracht. Hier staat het helemaal vol met marktkooplui die verse groeten en vis verkopen en er heerst dan ook een gezellig sfeertje. Vanaf de Fresh Market hadden we ook perfect zicht op de 'Bay Bridge' die dit weekend gesloten is voor verkeer vanwege onderhoudswerkzaamheden.

Toch konden we niet lang op de Fresh Market blijven plakken, want we moesten verder naar Pier 33, waar we op de boot naar 'Alcatraz Island' zouden stappen. We liepen dus door, maar hoe slecht mijn gehoor ook is, ik hoorde al snel het geluid van een drumkit. Uiteraard ging ik op onderzoek uit en kwam een eindje verder een fantastische act tegen. Hier had iemand van oude huisraad en een paar compleet versleten bekkens, een provisorische drumkit in elkaar gezet, waar Terry Bozzio jaloers op zou worden. Hij was geweldig ritmisch en zijn ritmes werkten aanstekelijk. Toen pas besefte ik hoeveel ik mijn eigen drumkit mistte...

We moesten verder en namen nog een tram om vervolgens al snel bij Pier 33 uit te kunnen stappen, waar onze boot gereed lag. Zo lieten we even later San Francisco achter ons, kregen zicht op de in de mist gehulde 'Golden Gate Bridge' en kwamen we korte tijd later aan bij Alcatraz Island. Uiteraard moesten we daar even bewijs van hebben voor later (ik mocht ook nog even) en gingen toen op pad om het eiland te verkennen.

We zagen indrukwekkende en karakteristieke gebouwen, zagen de douches voor de 'inmates' en liepen door de celblokken waar sommige cellen nog waren ingericht zoals ze dat vroeger waren. Wat moet de opsluiting in Alcatraz vervelend zijn geweest. Ontsnappen was (bijna) onmogelijk, maar er werden vele pogingen ondernomen zo werd ons verteld tijdens de audiotour. We kregen dan ook en koptelefoon met een kastje mee en hoorden verschillende indrukwekkende anekdotes en zagen tegelijkertijd waar die over gingen. Ik keek nog door een piepklein raampje en zag de stad op 2 kilometer afstand liggen. Gevangenen konden met feesten of oud en nieuw, de mensen horen praten, lachen en zingen als de wind goed stond. Maar goed, ze zaten er dan ook niet voor niets...

Nadat we alle verhalen hadden gehoord over 'Al Capone' en 'The Birdman' en de gehele gevangenis hadden gezien, genoten we buiten nog van de bijna mythologische en karakteristieke gebouwen die Alcatraz Island rijk is en lieten even later het eiland na zo'n 3 uren weer al achter ons, om terug te keren naar Pier 33 (waar klaarblijkelijk ook een liefhebber van spijlen busjes leeft) en de rest van de stad te gaan verkennen.

Uiteraard kon dat niet zonder dat we ook hier het 'Hard Rock Cafe' hadden bezocht en dat dan ook niet zonder een paar unieke drumsticks verlieten. Vervolgens liepen we langs de vele, voor San Francisco typische en gezellige piertjes en kwamen we ook nog langs het bekende 'Fishermans Warf' maar daar vonden we het maar een vies stinkzooitje en we liepen dan ook snel verder.

Gelukkig maar want verderop kwamen we de wereldberoemde 'Cable Cars' tegen die hier beneden nog met de hand de andere richting op werden gedraaid en we stonden wel drie kwartier in de rij voordat we zelf ook mee konden. De Cable Car bracht ons dan ook door de bizar steile zoals je dat van San Francisco kent. Wie kent er geen beelden van TV waar politieachtervolgingen gepaard gaan met gigantische sprongen en de vonkenregens die daar op volgen? Over auto's gesproken, die zagen we ook veel en vooral van die schitterende Amerikaanse 'muscle cars' en het leek me fantastisch oom ook zo'n wagen te hebben. Dan zou ik ook met R&B muziek door de straten van San Francisco rijden, met een stoere zonnebril, al fluitend naar alle mooie dames in de straat...

Over mooie dames gesproken, uiteraard samen met Janine dineerde ik nog bij 'Lori's Dinner' een échte Amerikaanse keten, waar de Cadillacs zelfs aan de muur hangen, en waar we bij onze tafel zelfs een eigen jukebox hadden. Het eten was er dan ook niet misselijk maar ongelooflijk lekker en toen we onze buikjes vol hadden, liepen we weer verder door de pittoreske winkelstraatjes om hier en daar nog wat leuke dingen zoals kleding te scoren. Ook deden we, net als in New York, ook hier 'Niketown' aan, dat al gedeeltelijk in de avondmist gehuld lag en kocht Janine nog een leuke hardloop gadget zodat ze straks haar afstanden en de verbrande calorieën (dat zal nodig zijn als we weer thuis zijn, ook voor mij!) kan bijhouden op haar persoonlijke Nike website.

Nadat we ook nog (de wat tegenvallende) Levi's Store van binnen hadden gezien, namen we snel een taxi, want we hadden voor ons geen voeten meer over. De dag liep ook al ten einde en zo konden we lekker op tijd naar bed.

Morgen laten we San Francisco helaas al weer achter ons en begint de reis langs Yosemite National Park, waar we uiteindelijk in Mammoth Lake aan hopen te komen en daar te overnachten. We hopen prachtige natuur te zien en zijn zeer benieuwd wat er nu weer op ons pad komt. Tot zo ver dus San Francisco!

Van Washington D.C. naar San Francisco

Vroeg je bed uit is nooit een pretje maar al helemaal niet wanneer je vakantie hebt en zéker niet wanneer je de dag daarvoor zoveel gelopen en gezien hebt. Toch klonk de wekker vanmorgen om 3:30 am want we moesten op tijd op Washington Dulles Airport zijn om onze vlucht van 7:00 am te halen.

Gelukkig viel het verkeer mee en leidde de navigatie ons recht naar het drop-off point van onze huurauto, waarvandaan we per shuttle naar het vliegveld werden gebracht.
We checkten in en de koffers werden gewogen. Eentje was er echter te zwaar, maar de man zag het door de vingers. "Het zal wel de vrouwen-koffer zijn" lachte hij ons toe...

De security-check was wat pittiger dan op Schiphol. Schoenen moesten uit, evenals de broekriem, maar we mochten onze onderbroek gelukkig aanhouden. Mijn camera's en laptop werden ook grondig gecontroleerd, maar gelukkig kregen we groen licht.

Daarna werden we met een vreemde wagen naar de gate gebracht, waar we eerst maar eens een ontbijtje scoorden. Niet lang daarna vertrok ons vliegtuig van Delta Airlines naar Atlanta en zaten we maar 1 uur een kwartier in de lucht. Na een korte tussenstop op de luchthaven van Atlanta, zaten we al snel weer in het volgende vliegtuig (eveneens Delta Airlines) richting San Francisco voor een vlucht van zo'n 5 uren.
Gelukkig hadden we TV en zelfs ook draadloos internet aan boord! Dat had ik nog niet eerder meegemaakt en maakte daar dan ook dankbaar gebruik van om tijdens de vlucht mijn blog over Washington D.C. te kunnen bijwerken en wat te Twitteren.

Zoals gepland landden we na zo'n 5 uren op het vliegveld van San Francisco. De koffers hadden we al snel gevonden en haastten ons naar de 'Airtrain' die ons naar de Autoverhuurbedrijven zou brengen. Daar duurde het nog even voor we de auto geregeld hadden en helaas hebben we opnieuw geen Amerikaan. Nee het is nu zelfs zo erg, dat we een Koreaan rijden! Een Kia Sorento welteverstaan. Beter was er echt niet te krijgen, want de rest was al vergeven.

We zullen het er de komende tijd maar mee moeten doen. Daarom vertrokken we met enig morren maar snel naar ons hotel, we waren immers alweer een hele dag aan het reizen.
Door het drukke verkeer (waarschijnlijk omdat veel Amerikanen dit weekend een vakantie hebben gepland vanwege Labor Day a.s. maandag) bereikten we dan ook na een half uurtje eindelijk ons hotel en omdat we toen al ruim 14 uur aan het reizen waren, ploften we dood moe op bed neer en bleven we de rest van de avond luieren.

Toen we nog even wat drinken wilden gaan halen en terug naar onze kamer liepen, was het wel érg druk in de lobby en toen bleek dat niemand in het gehele 8 verdiepingen tellende gebouw zijn kamer meer in kon, omdat het systeem voor de sloten (met een pasje) een storing had. Gelukkig werd dat na een klein uur opgelost en konden wij lekker naar bed.

Morgen zullen we op tijd opstaan en ontbijten, om vervolgens naar Fisherman's Warf te gaan (is hier heel dichtbij) en daar vanaf Pier 33 om 11:00 am LT, de boot naar Alcatraz te nemen. Hiervandaan hebben we als het goed is ook een prachtig uitzicht op de Golde Gate Bridge, dus ik ben benieuwd wat morgen brengen zal!

PS: Ik heb nu ook wat filmpjes bij de vorige blogs geplaatst, nu ik eindelijk een fatsoenlijke internet verbinding tot m'n beschikking heb!

Als eerste zwarte president in het prachtige Washington D.C.

We begonnen de dag vandaag redelijk op tijd maar dit keer niet met een ontbijt in het hotel. Omdat we de vorige avond het restaurant niet zo 'gezellig' vonden, besloten we maar in 'downtown D.C.' te ontbijten.

Daarom namen we de metro vanaf station 'Van Dorn Street' naar 'Smithsonian' in het midden van de stad en stapten daar uit voor de deur van het ministerie van Landbouw.
Eerst maar eens ontbijten en dus liepen richting 'the Old Post Office' en het duurde niet lang of we liepen een pleintje op. Toen ik eens goed om me heen keek leek het echter een gigantisch plein, daar waar Obama's inauguratie begin dit jaar had plaats gevonden! Rechts lag 'the Capitol' en links zagen we het 'Washington Monument' overal bovenuit prijken.

Erg bijzonder, maar we besloten als echte toeristen een bus-tour door de stad te doen en dan wel met eentje zónder dak! Op die manier zouden we het grootste en mooiste gedeelte van de stad zien en konden we overal ongelimiteerd uit- en weer opstappen.
Zo kwamen we al gauw uit bij 'the White House' waar we nog naar Obama zwaaiden, maar we hem helaas niet te zien kregen. Daarna reden we door typisch Amerikaanse straten en zagen vele imposante gebouwen zoals een gigantische kathedraal.

Opnieuw troffen we het vandaag, want het was schitterend en dorstig weer en dus liepen we een lokale kroeg binnen om wat te drinken en kreeg ik een bijzondere uitleg van de bartender toen ik 'm naar de tatoeage op zijn arm vroeg. Daarop prijkten de Twin Towers die in brand stonden en daarboven vloog een superheld. Hij vertelde dat drie van zijn vrienden daar waren omgekomen en hij als herinnering deze tattoo had laten zetten, tezamen met nog drie sterren die symbool stonden voor zijn vrienden.

Ondertussen planden we vakkundig onze route door de stad, aan de hand van GPS en een kaart en kwamen zodoende ook nog langs het 'Union Station'. Opnieuw een erg imposant gebouw met prachtige galerijen en een schitterende ontvangsthal.
In de 'Obama Shop' waande ik me nog even de eerste zwarte president van Amerika en toen ik vroeg of er ook zo'n shop was voor Bush, schudde de winkelier lachend haar hoofd.

Vandaag nam ik uiteraard weer veel foto's en legde ook veel vast op film, om ons nageslacht ooit eens wat te kunnen vermaken.

Aan het einde van de dag stonden we in de voortuin van 'the Capitol' en maakten we beiden een sprongetje van vreugde en opwinding. We genoten van het bijzonder mooie en kolossale gebouw en keken vanaf daar recht naar het 'Washington Monument'. Dit uitzicht hadden ook de presidenten die eed aflegden, zoals recentelijk nog Obama deed ten overstaan van enkele miljoenen mensen.

Uiteraard bekeken we ook het 'Washington Monument' van dichtbij en verbaasden ons over deze gigantische stenen naald waarvandaan we alweer zicht hadden op het volgende monument, het 'Lincoln Memorial'.

Na deze hele dag van sightseeing, waren we uitgeput en uitgehongerd en zochten het vertrouwde Hard Rock Café op. Deze vestiging was opnieuw erg mooi en ik kon het uiteraard niet laten om ook hier een paar drumsticks mee te nemen. Dat maakt het totaal nu dus op drie paar uit the States! We kwamen echter voor het heerlijke eten en aten ons buikje meer dan vol.

Op de terugweg naar het Smithsonian Metro Station, keken we nog naar honkballende jeugd waarna we onze weg weer vervolgden. Toen we uit de ondergrondse kwamen, bleek het al pikdonker te zijn en moe maar voldaan keerden we, nadat we de Shuttle naar het hotel hadden genomen vanaf Van Dorn Street, weer terug op onze hotelkamer.

Opnieuw hadden we in één volle dag, volledig genoten van al het moois dat er te zien was. Washington D.C. is dan ook een prachtige stad en zéker de moeite waard om te bezoeken.
Nu gaan we snel slapen, want morgen moeten we om 3:30 am ons bed al uit om onze huurauto in te leveren op Washington Dulles Airport en daarna het vliegtuig naar San Francisco te nemen, die ons met een tussenlanding in Atlanta, daar om iets na 12 uur 's middags zal afleveren.
Vanaf dat moment hebben we 9 uur tijdsverschil met Nederland en dus is het misschien iets moeilijk om contact te houden via de telefoon.

Mijn blogs blijven echter onverminderd doorgaan, als de internetverbinding het hier tenminste toe laat!

Als bonus vandaag een filmpje van ons samen vanuit Washington D.C. voor het Witte Huis.

Van Niagara Falls naar Washington D.C.

We stonden vanochtend op tijd op, want het zou een lange dag worden. Vandaag hadden we de grootste autorit van de gehele vakantie voor de boeg, namelijk van Niagara Falls naar Washington D.C. die ongeveer 800 kilometer bedroeg.

We ontbeten wat lichter dan gisteren, maar wel ongelooflijk lekker. We lieten ons allebei een bord 'Buttermilk Pancakes' voorschotelen en likten bijna ons bord schoon toen we klaar waren.

De reis, die we zo rond half 9 begonnen, leidde ons over mooie, groene wegen, door vele dorpjes en we zagen veel van die gigantische vrachtwagens die zo typisch Amerikaans zijn. We stopten nog eventjes bij een voor Amerikaanse begrippen 'kleine supermarkt' en gooiden de tank weer vol tijdens het schateren om de benzine prijzen. We kochten er ook nog wat lekkere broodjes, fruit en yoghurt voor onderweg, maar hadden geen lepeltje voor bij de yoghurt met smarties en dus moest ik het noodgedwongen met mijn vinger door elkaar roeren. Ik liet het dan ook maar gewoon naar binnen lopen hoewel het dan jammer genoeg geen drinkyoghurt was.

De reis ging verder en de uren verstreken. We stopten nog een aantal keren, ware het alleen al voor de vele wegwerkzaamheden die ons veel oponthoud bezorgden en waar we ons verbaasden over de verkeersregelaars. Zouden deze mensen de hele dag (waarschijnlijk 12 uren, want zo lang duurt de gemiddelde werkdag in de VS) bij zo'n bord staan? Iedere keer kwamen we er weer een tegen, die het bordje van 'Stop' naar 'Slow' draaiden om aan te geven dat we langzamer moesten rijden. Soms moesten we zelfs 10 minuten blijven wachten en keken dan vol verbazing naar de 'bordomdraaier' want wat een saaie baan moest die hebben. Janine vroeg zichzelf zelfs hardop af of het geen mensen waren met een taakstraf...

Aan het einde van onze reis, een kleine 30 kilometer voor onze eindbestemming, kwamen we nog in een flinke 'traffic jam' terecht en zodoende duurde het nog langer voordat we onze hotelkamer in konden.

Uiteindelijk ploften we na bijna 10 uren rijden op de deurmat bij het 'Comfort INN' in Alexandria (Virginia), even buiten Washington. Onze kamer was prima, maar de rest van het hotel viel tegen toen we naar het restaurant toe liepen. Dat mag wat ons betreft de naam restaurant niet eens dragen, want een voetbalkantine is er nog heilig bij. Het enige fatsoenlijke dat we konden bestellen was pizza en die hebben we dan ook maar noodgedwongen op onze hotelkamer opgepeuzeld.

We zijn helemaal opgebrand na vandaag en we voelen ons op dit moment alsof we op een hevig heen en weer schommelende boot zitten. Daarom gaan we ook niet meer naar de stad en gaan zo lekker douchen en naar bed, om morgen al vroeg richting de stad te gaan. Hier willen we een sightseeing tour doen en zo een groot gedeelte van de stad meepikken.
Echt lang zullen we hier niet zijn, want morgen kunnen we ook niet te laat naar bed omdat we om half 4 's nachts weer klaar moeten staan voor ons vertrek naar het vliegveld, waarvandaan we om 7:00 am (lokale tijd, 13:00 Nederlandse tijd) naar San Fransisco vliegen.

Wellicht dus morgen even geen blog, maar dat haal ik wel weer in. Voor nu weltrusten...

Bijzonder commerciële watervallen

We begonnen vandaag de dag in Niagara Falls met een stevig ontbijt zoals ze dat in de Verenigde Staten / Canada kennen. Daarna vertrokken we naar de Niagara Falls (watervallen) die zich zo'n beetje aan het einde van de straat bevonden.

De Skylon Tower torende hoog boven de stad uit. Een stad die overigens vooral veel weg had van een complete kermis, want overal waar je keek zag je schreeuwerige aankondigingen of neonreclame. Gelukkig duurde het niet lang voor we de stad een eindje achter ons lieten en kwamen we aan bij de echte Niagara Falls. Daar was het tenslotte ook allemaal om te doen! We genoten aller eerst van het adembenemende uitzicht en besloten toen om de watervallen van dichtbij te bekijken, in plaats van er vanaf Canadese zijde naar te staren.

We kochten tickets voor de 'Maid of the Mist' boottocht en gelukkig was het hoogseizoen al voorbij en konden we vrijwel meteen doorlopen. Daar stonden we dan tussen al die fotograferende en filmende Japannertjes en ik deed lekker net zo hard mee.
In onze fel blauwe poncho's namen we de ene na de andere foto en al helemaal toen we met de boot, langs en tot vlak bij de watervallen kwamen. Het was slimmer om mijn camera's op te bergen en alleen het wegwerpcameraatje dat ik bij Maid of the Mist kocht, had ik nog in mijn hand. Het leek alsof we in een keiharde plensbui terecht waren gekomen, zoveel water kregen we over ons heen en we waren dan ook helemaal doorweekt. Tot overmaat van ramp (hoewel ik het nat worden wel geinig vond), werd ik op het boottochtje nog even gemeen in mijn hals gestoken door een of ander insect. Bij het uitstappen vroeg ik het aan een van de 'locals' die zoveel zei als: "Ohw... You've just met our national wasp, the most famous! Let me help you..." en de beste man haalde een stiftje waarmee ik de wespensteek kon insmeren. Het bleef gemeen pijn doen, maar de zwelling stopte tenminste en nam vrij snel af.

Toen we weer vaste (Canadese) grond onder onze voeten hadden, beseften we dat we deze ruige rit hadden overleefd (klinkt dramatisch, maar was het absoluut niet!). We kochten nog wat souvenirs en gingen op pad om de rest van de stad te verkennen. Zo maakte ik nog een mooi foto van mijn vriendinnetje en liepen we een vertrouwd café binnen, dat ik opnieuw niet kon verlaten zonder een souvenir mee te nemen. Nu dus niet alleen drumsticks uit New York, maar ook uit Niagara Falls! Ik ga ze gewoon sparen!

De rest van de middag luierden we wat op de hotelkamer en 'Skype-ten' we erop los met familie in Nederland. Vanavond keerden we echter terug in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd naar binnen metselden. Een toetje mocht dit keer ook niet ontbreken en na dit alles besloten we nog even snel wat calorieën te verbranden door een rondje door de stad te lopen. Daar kreeg ik Janine nog zo ver om de rol in te nemen van een stoere biker-girl en keken we nog eventjes naar de gekleurd verlichte watervallen, alvorens we terug reden naar ons hotel.

Bij binnenkomst ontdekten we daar echter dat er ergens in een zaaltje een Jam-night moest zijn en na eventjes zoeken vonden we een live bandje dat lekkere muziek speelde maar vooral ook apart van setting was. Het leek alsof verschillende mensen zich hadden opgegeven voor deze Jam-night want iedere keer werd er iemand anders op het podium geroepen om te zingen of te drummen (ik durfde niet!).

Onze dag sloten we dan ook af door te luisteren naar deze band en als ik een algehele indruk mag geven van Niagara Falls dan is het toch ietwat negatief. Hoewel, ik heb ontzettend genoten van de watervallen, maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht. Het leek echter bijzonder commercieel te zijn en de stad vond ik maar schreeuwerig en afbreuk doen aan het prachtige stukje natuur. Tóch hebben we bijzonder genoten van deze stop in onze reis en heb ik er zeker geen spijt van.

Nu gauw naar bed, want morgen staan we vroeg op voor het ontbijt, om vervolgens opnieuw een uur of 9 à 10 in de auto te zitten opweg naar Washington DC!

Als bonus een filmpje om een indruk te geven van de watervallen in Niagara Falls, vanaf de opstap plek van de Maid of the Mist boottocht.

Van NYC naar Niagara Falls, Canada

Vanochtend pikten we al vroeg onze huurauto op in downtown Manhatten. Helaas hadden ze geen Chevrolet Trailblaizer meer beschikbaar en moesten we het doen met een Nissan. Hoewel ik het vrouwtje duidelijk maakte dat ik toch graag een Amerikaan gereden had en ze me vertelde dat ik $150,- kon bijbetalen voor een Chevrolet Tahoe (groter en luxer dan de Trailblazer), besloot ik het toch met de Japanner te doen. Dat is tenminste vertrouwd nietwaar?

Omdat GPS in Manhattan niet werkt vanwege de hoge gebouwen, moesten we even goed opletten hoe we het schiereiland verlieten, maar dat was zo voor elkaar. Het viel me ook alles mee dat verkeer daar en het duurde dan ook niet lang voordat we Manhattan via de 'Lincoln tunnel' verlieten, waar we deze week al meerdere keren doorheen gekomen waren (het lijkt echt nèt de Maastunnel van Rotterdam!).

Nadat we door de tunnel waren probeerden we de navigatie aan de praat te krijgen, maar wat Janine ook probeerde, ze kreeg 'm niet aan de gang. Ik besloot de auto langs de weg te zetten, maar ook ik kreeg 'm niet zo snel aan de praat en dus reden we op hoop van zegen maar een richting op.
Even later hebben we bij een benzinepomp nogmaals en nu op het gemakkie, goed naar de navigatie gekeken en kreeg ik de GPS eindelijk aan de praat. Helaas pikte hij het adres van bestemming niet op omdat er alleen een kaart van de VS aanwezig was en niet van Canada. Op goed gelukt selecteerde ik Niagara Falls en daar gingen we.

Het rijden verliep prima. De Nissan lijkt een dikke V6 te bezitten en heeft dan ook flink wat power in zich. Precies iets voor mij! Het is een comfortabele, vrij nieuwe auto met alles erop en eraan. Cruise control, automaat, climate control, lekker ruim en heerlijke stoelen. Met mijn benen languit kon ik dan ook tijdens de rit genieten van een bijzonder groen Amerika.

We stopten nog even bij de Walmart, waar we met verbazing het assortiment aanschouwden. Een ongelooflijk grote supermarkt waar zelfs kleding voor je hond te koop is!
De rest van de reis verliep overigens prima, ware het niet dat de navigatie vervelend bleef doen. Hij leek niet op te laden en gaf dus na een paar uur aan dat de accu leeg was en weldra zou uitvallen. We zochten dan ook een benzinestation op in de hoop daar een nieuw kabeltje te kopen en te hopen dat het daar aan lag. Helaas hadden ze echter geen kabeltje dat paste, maar lachte ik me wel mijn knieën uit mijn broek toen ik de tank van de Nissan volgooide. Omgerekend betaal je hier nog geen €0,50 per liter!

Na zo'n 8 uren rijden (inclusief zoeken en aanmodderen) bereikten we toch (vooral ook op aanwijzingen van de uitstekende navigator naast mij!) Niagara Falls en reden we over de bijzondere 'Rainbowbridge' naar de Canadese grens. In de verte zagen we de dampen van de waterval al opstijgen (rechts onderin op de foto) en niet veel later konden we de grens oversteken nadat we waren gecontroleerd op verstekelingen door een niet al te aardige douanebeambte.

Na even zoeken en nog wat verkeerd te zijn gereden bereikten we het Best Western Hotel dat de beschikking bleek te hebben over 'Free high-speed internet access'. Nou dat high-speed kunnen ze er wel vanaf halen, maar gelukkig heb ik hier in tegenstelling tot in Hasbrouck Heights tenminste verbinding.
We bekeken onze (opnieuw ruime) kamer en krabbelden wat vrienden op Hyves, alvorens we genoten van een heerlijke maaltijd. Zojuist hebben we nog een duik genomen in het zwembad op de binnenplaats en gaan we zo dadelijk slapen want morgen gaan we de watervallen bezoeken.

We keep in touch (als de internetverbinding het tenminste toelaat)!

Een volle en drukke dag in downtown Manhattan

Na een lange vermoeiende reis ploften we gisteravond tegen half 8 plaatselijke tijd (er is 6 uur verschil met Nederland) en na het betalen van maar liefst $160,- aan de taxichauffeur die ons van JFK Airport naar het hotel buiten Manhattan in Hasbrouck Heights - New Jersey bracht, eindelijk neer op onze riante tweepersoonsbedden (er staan er 2 in onze kamer!) van het Holiday Inn. We konden niets meer en zijn dus meteen naar bed gegaan zodat we de volgende morgen vroeg op konden staan.

Dat deden we vandaag dus ook en na een stevig Amerikaans ontbijt reden we met de bus in zo'n 3 kwartier naar het busstation in downtown Manhattan. Vanaf daar reden we verder met de taxi tot aan 'Ground Zero', waar me direct al een bijzonder bordje opviel. Hoe wel de hekken langs de 'construction site' ons het zicht op Ground Zero enigszins ontnamen kon ik even later vanaf een loopbrug toch een aantal plaatjes schieten van de plaats waar op een kleine 2 weken na, zich 8 jaar geleden een verschrikkelijk drama voltrok. Op dit moment zijn daar nog een aantal stille getuigen van terug te vinden (het viel me overigens op dat er zeer weinig aandacht aan besteed wordt rond deze bouwplaats), waar nu druk gewerkt wordt aan een aantal nieuwe wolkenkrabbers.

Daarna liepen we naar de oever van de Hudson rivier waar we in de verte het 'Statue of Liberty' zagen staan. Dichterbij komen duurde te lang en helaas was het ook nog eens flink bewolkt. Daarom kochten we wat te drinken bij Janine's favoriete winkel en genoten ondertussen van een klein parkje terwijl even daarna de zon doorbrak.
Een mooi moment om ons door de typisch New Yorkse straten per taxi naar het 'Empire State Building' te laten rijden, waar we overigens netjes aan de voet van het imposante gebouw werden afgezet.

Niet alleen van buiten bleek het een bijzonder gebouw, want zodra je binnen staat word je geconfronteerd met een en al pracht en praal. Overigens waren we niet de enige die na bijna een uur wachten op de 86e verdieping stonden, maar gelukkig was er plaats genoeg en genoten we samen van de prachtige uitzichten op onder andere 'Central Park' (groene strook achteraan), het 'Chrysler Building', daar waar ooit het WTC stond, of keken we gewoon naar beneden, naar de ontelbare straatjes en herkenbare gele taxi's.

Nadat we het Empire State Building hadden verlaten, liepen we nog even door 's werelds grootste winkel ' Macy's' en vervolgden we onze weg daarna via Broadway naar 'Time Square', dat gedomineerd werd door taxi's en één grote advertentie leek.
Daar was het ook waar we minimaal 2 uur in de Billabong winkel vertoefden en niet alleen omdat ze daar Metallica fan bleken en ik een leuk en lang gesprek heb gehad met de manager, over hoe hij het hedendaagse Amerika ervaarde, maar vooral omdat ik er een bijzonder mooie Oakley zonnebril gekocht heb en we ook nog een tas vol kleding mee naar buiten namen omdat de prijzen daar bijzonder gunstig zijn!

We vervolgden onze weg naar de 'Apple Store' dat zich onder de grond bevindt en waar het ongelooflijk druk was. Ook deden we 'Niketown' aan waar men zo ongeveer alles uit het Nike assortiment over 4 verdiepingen had uitgesmeerd en waar we veel bijzonder gave schoenen bekeken en uiteindelijk ook zelf met 2 paar de winkel uitliepen! Spotgoedkoop daarzo!

Bepakt en bezakt genoten we nog even van het vlakbij gelegen 'Central Park'. Een werkelijk schitterend en bijzonder park, dat erg divers en uitgestrekt is en een bijzonder contrast vormt met de rest van de imposante stad.
Onze voeten wilden bijna niet meer en we namen snel een taxi naar Time Square waar uitstapten bij het 'Hard Rock Café' en waar we tussen de relikwieën van onder andere The Beatles en Linkin Park genoten van een heerlijk diner.

Uiteraard kon ik het Hard Rock Café van NYC niet verlaten zonder een souvenir in de vorm van een paar stoere drumsticks mee te nemen en eenmaal buiten bleek Time Square nog imposanter nu het donker geworden was.

Toch besloten we snel terug naar ons hotel te gaan en namen een taxi naar het busstation waar we jammer genoeg ruim een uur op de bus moesten wachten, die ons uiteindelijk weer terugbracht tot vlak bij ons hotel.

Onze voeten voelen we niet meer, maar we hebben het gered. We hadden precies 1 dag om Manhattan te leren kennen en dat is ons buitengewoon goed gelukt! Bijna alles wat we wilden zien, op Soho, Little Italy, Chinatown en Brooklyn Bridge na, hebben we ook daadwerkelijk gezien.

Nu snel naar bed, want morgen moeten we hier alweer weg. Dan pikken we onze huurauto op en moeten we zo'n 700 kilometer afleggen naar Niagara Falls, net over de Canadese grens!

Als bonus vandaag een filmpje vanaf het Empire State Building, waarvandaan we uitkijken in de richting van downtown Manhattan, waar ooit het WTC stond...

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in!

De afgelopen week ontvingen Janine en ik veel gelukswensen van familie, vrienden en collega's. Soms zelfs hartverwarmend zoals deze lieve kaart van een een trouwe bloglezer, die ons nog even een fijne vakantie wenste. Erg leuk allemaal!

De afgelopen dagen nog eventjes gedag gezegd bij familie en ook vrienden kwamen langs, zelfs toen we onze koffer eigenlijk nog moesten pakken! Maar dat was allerminst erg, want we hebben ze erg graag over de vloer...

Nu zijn de koffers gepakt. Het wachten is op onze taxi (mama en (schoon)zus Ihrman) die ons naar Schiphol zal brengen. Daar zullen we om 13:30 plaatselijke tijd (LT) opstijgen met een KLM Boeing 777-200 die ons om 15:30 LT in New York, veilig aan de grond probeert te zetten op JFK Airport. Je lijkt er dus snel te zijn, maar schijn bedriegt. Het is zo'n 9 uren vliegen en er is 6 uur tijdsverschil. Om 22:30 LT in Nederland landen we dus echt in New York.

Wanneer we van de oostkust naar de westkust vliegen, doen we daar ook een uur of 6 over met het vliegtuig en wordt het nog eens 3 uur vroeger dan in Nederland. Vanaf vrijdag 4 september zitten we aan de westkust van de VS en wel in San Fransisco. Daar is het dan 9 uren vroeger dan in ons eigen kikkerlandje.

Wie (globaal) wil weten wat we zoal gaan uitspoken in de Verenigde Staten kan mijn blog teruglezen waarin ik onze reis beschrijf. Verder staat er nog niet veel vast, behalve dan dat we inmiddels al wel tickets hebben voor Alcatraz Island, de wereld beroemde en beruchte (oud)gevangenis waar ik zeer benieuwd naar ben.

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in! Lieve mensen, tot over 2,5 week en blijf deze blog volgen!

Hij ziet in alles een telefoon

Van zo'n beetje alles wat hij in zijn handen krijgt, denkt Jaap dat je er mee kunt telefoneren. Zo ook van deze speakerset.

Ik was wel gewillig mee te doen in deze fantasie, maar misschien lag het netwerk eruit, want wat ik ook probeerde, ik kreeg geen gehoor aan de andere kant van de lijn...